menu

Personeel

Sylvia Kuiper

Hoe verzin je het om fotograaf te worden? Dat is de vraag die mij regelmatig wordt gesteld. Geboren als dochter van een fervente hobbyfotograaf zit de fotografie in mijn bloed, en al opgroeiend zijn de fijne kneepjes er met de paplepel in, of liever gezegd; ‘bijgegoten’. Mijn vader was altijd druk in de weer met camera’s, en ontwikkelde zelf zijn foto’s in eigen doka. En die doka, jeetje wat vond ik dat spannend. Lekker rommelen in al die stinkbaden.
Natuurlijk mocht ik nergens aan zitten, maar daar had ik toch wel heel veel moeite mee. Al doende leert men zeggen ze niet voor niets. Tot de grote dag kwam dat ik mijn nieuwsgierigheid niet meer kon bedwingen… ‘Pa?’… ‘Ja kind?’… ‘Waarom zit er een oranje lichtje in de doka?’…

Al snel kreeg ik mijn eigen camera, een Leica. En daar kwam geen vriendje meer tussen… Na wat ‘fototochtjes’ met mijn vader voelde ik mij klaar voor mijn eerste fotowedstrijd op school. Het resultaat: de 3e prijs. Daar baalde ik natuurlijk van, ik ging tenslotte gelijk voor de eerste. En zo is het begonnen. Nieuwsgierigheid werd passie. Ik was niet meer te stoppen!

Dan komt de volgende fase in je leven. Nadenken over je toekomst en vervolgopleiding. Al mijn vriendinnen gingen naar de kappersopleiding. Aarzelend volgde ik hen. Voor korte duur, want al snel kwam ik tot de conclusie dat het kappersberoep niet in de aard van mijn beestje zat. Maar wat dan? Het antwoord en geweldige idee kwam van mijn vader: de fotovakschool!

Nooit gedacht dat je van je hobby je werk kunt maken. Maar alles kan, als je het maar graag genoeg wilt en er 100% voor gaat. Nu 37 jaar jong heb ik mijn eigen winkel & studio, met mijn lieve collega’s Chantal en Nel.

Sylhouette; ik ben er supertrots op!

/